Hulphond

{CAPTION}

Nee, echt baas, geloof me nou toch…ik heb echt niet die eend opgegeten, heus waar niet… Wat zegt u baas, dat het geen eend was maar een gans?
Ik wilde hem alleen maar redden, hij verdronk bijna in dat water… hij ging tekeer als een wild beest… en maar fladderen…ik moest hem tot rust brengen.
Hoezo baas drijft een gans vanzelf?…hij was drijfnat!

Vlakken

Achter schilderijen, spiegels woont soms nog een vlakje maagdelijk behang, dat nooit het daglicht zag. Een vers en fris kleurvlak, dat geen tijdverstrijk heeft gekend. Licht kijkt er wel het mooie vanaf zo te zien. Hoeveel kleur zoog het licht uit het schilderij…en uit het spiegelbeeld?

In de beregende straat rijdt een foutgeparkeerde auto weg.
Ze verlaat het laatste stukje droge straat. Het regent niet meer.
Een kleine oase van droogte.

Schuilend onder de reuzenplataan rust de droogte.
Na de regenbui stuurt het bladerdak bij elk vleugje wind
vette druppels naar beneden. Ze vallen klaterend neer.

Striemen

vannacht sliep je zo hemels,
de aarde was een hemelbedje,
de wolken je hoofdkussen.

Je lag heerlijk in zwijm tot
de daken en torenspitsen
in je rug begonnen te prikken,
hoogspanningskabels drukten
diepe striemen in je luie vel.

Slaapdronken werd je even wakker,
even angst om uit bed te vallen
toen je de matras-einder zag.

Je rolde je om op je andere zij.
Het was er ijzig koud en glad.
Door jou warmte smolt de poolkap.
Nu lag je voortaan rillend in het nat.

Ach, mens je kwam als dier uit zee
aan land gekropen, nu weer terug…
Je toekomst is plastic eten als een vis,
slapen met een geschubde natte rug?

Goudwaardig

{CAPTION}

Waarom zou je gebaande paden volgen als je ook door heggen kunt kruipen?

Waarom tegen muren leunen als je ook tegen de zeewind in kunt hangen op een berghelling?

Waarom makkelijk lelijk doen als het ook prachtig lastig kan of schitterend moeilijk?

(vrij naar Andy Goldsworthy)

Rit

Het bruikleen lijf wordt bereden door niemand minder dan moeder natuur…of iemand die daarop lijkt te lijken. Zat zij dan eigenlijk al die tijd al aan het stuur, wist jij veel?
Dat eigengereide zelf rijden bleek pure zinsbegoocheling of een wonder.
Had je dan altijd al een voertuig met chauffeur?
‘Ja’ zegt ze tegen jou via de achteruitkijkspiegel, ‘je wordt geleefd en zonder reden deze belevingswereld rondgereden…geniet van het uitzicht!’

‘Kijk maar voor je!’ ,roep je huiverig, ‘niet rechtdoor dwars over die rotonde!’

‘Er kan je niks gebeuren, ik rij toch onverzekerd…onzekerheid is de weg!’ ,zegt ze lachend terwijl ze met losse handen sierlijk het tegemoetkomende menselijk verkeer ontwijkt… ’enne trouwens…ik ben geen oud wijf en ook niet je moeder, ik ben jou, je oorspronkelijke natuur, verder niets persoonlijks hoor!’

Bestwil


De moderne surveillance-staat geneest paranoia, een onbedoelde maar doeltreffende bijwerking.
Simpelweg door iedereen te volgen, te surveilleren. Wij kunnen permanent worden gescand, gehackt, afgeluisterd, gelokaliseerd, gefilmd…gedrag wordt gemeten, geturfd en verhandeld.
In zo’n staat is achtervolgingswaan geen waan meer, het is een zekerheid geworden dat we achtervolgd worden, daar kunnen we op vertrouwen en bouwen.
Ons geheugen kan gerust worden gewist samen met ons geweten want het algoritme vertelt ons desgewenst achteraf elke stap die we hebben gezet.
De volgende stap is dat het algoritme ons de volgende stappen gaat laten zetten.
‘Vrijwillig’ onder curatele leven, voor onze eigen bestwil.Ik groet tegenwoordig met veel respect en dankbaarheid elke camera, ik bedank elke verborgen microfoon voor mijn genezing. Nooit kijk ik meer achterom over mijn schouder.

Zoals een baas steeds meer op zijn hond gaat lijken zo kan ‘intiem’ contact met robots ook gevolgen hebben voor typisch menselijke vermogens. Uitbesteden van vermogens aan apparaten leidt tot verlies van die vermogens. Technocraten werken hard aan de overbodigheid van de menselijke eigenaardigheden.

Ozamaki

eerst viel het licht mooi
gezien vanuit de schaduw

nu valt de schaduw ten prooi
aan kraakhelder zicht

***

wat straalt zijn binnen
innerlijkste zon
elk buiten zo warm omvat

***

wie dan boetseerde
die echte kikvors van sneeuw
op de bevroren vijver

het raadsel lost op in dooi
was het soms niemand
is nooit de stilste sprong ooit

Osho Ozamaki: uit ‘Laatste Manke Verzen’ FutonPress 2018

Pluim

Het oude kind kwam er al gauw achter dat een pluim, een medaille of een lintje mooie volwassen chantagemiddelen waren om jou op hun enig juiste dwaalspoor te zetten…en iemand te worden. Wat wisten volwassenen nu eigenlijk van het leven en de wereld als ze er zelf zo’n puinhoop van maakten…om daarna hun eigen dikke schuld bij een god neer te leggen in ruil voor een pluim of een lintje. Als het kind hen hoorde praten over hoop dan zag het alleen de puinhoop, dan verkoos het om niemand te zijn. Tot het kind ontdekte dat het zijn geen keus was maar een natuurlijk gegeven. De andere kant van de medaille was er niet.