Poeder

Eindelijk is het er dan: Water in poedervorm, zo handig.
Voeg er zelf wat vocht aan toe, even goed roeren en zwemmen maar. Een hoopje poeder ter grote van een suikerklontje is goed voor veertig liter. Waarom nog langer moeilijk doen met water uit de kraan als het met poeder kan? Probeer het en je vraagt je al snel af hoe je ooit zonder hebt gekund.

Model

Creativiteit is zo’n woord dat vaak positieve associaties oproept. We vergeten voor het gemak kennelijk dat wapentuig ook met uiterst creatief vernuft wordt ontworpen. Steeds verfijnder, om steeds foutlozer te kunnen vernietigen. Wapenindustrie is een zeer creatieve sector, het lijkt wel of ze de duivel zelf in dienst hebben om de kunst van het kapotmaken te vervolmaken.
Wat wordt nog meer creatief ontworpen om te vernietigen?
Een betere vraag is wellicht: Wat wordt er niet ontworpen om zo snel mogelijk weer vernietigd te kunnen worden. Het economisch consumptiemodel is erop gericht dingen zo snel mogelijk kapot te laten gaan om plaats te maken voor nieuwe dingen om…etc. Oorlog en consumptie zijn twee handen op een buik. Conflict als aanjager van de economie. Achter ieder conflict zit een industrie.

Olifant


Je hoort tegenwoordig vaak zeggen: ‘Er staat een olifant in de kamer’ .
Er wordt mee bedoeld dat er evident iets onmiskenbaar aanwezig is dat
volslagen genegeerd en ontkend wordt. Zoiets dergelijks is er ook
aan de hand wat betreft de bovenkamer an sich. Er staat daar een enorme
olifant in de kamer. Ik ga natuurlijk niet zeggen wat het is, niemand zou het
geloven. Er gaat enorm veel energie zitten in het ontkennen van wat
onmiskenbaar is. Het is doodgeslagen energie die anders creatief gebruikt
zou kunnen worden. De olifant zelf is niet het probleem, de ontkenning des te meer.

Nul


Photo:J.Touw©2018

Wezenlijk draait het altijd om dat wat niet te zeggen valt,
zoals het wiel draait om het lege midden, het nulpunt.
De wereld draait om datgene wat tussen de regels door…
om het half vermompelde woord voor de goede verstaander…
om een onverbeterbaar zwijgen…om het duurzame staren in
een met stomheid geslagen verwondering om dit openbare geheim.
Altijd gaat het om dat wat nooit verwoord kan, toch is dat het enige
wat de moeite waard is om te pogen. De rest is onvermogen:
om er niet te zijn, om niet te blijven, om het geheim niet zelf te leven.
De laatste die hier weg denkt te gaan mag vergeefs proberen om
het licht uit te doen en vergeefs trachten deze ruimte te verlaten.
Het is buitengewoon mooi geweest, alles is buitenstebinnen.

Vertrek

Het vertrek is.

Het vertrek is niet.

 

Het vertrek is niet alleen.

Is niet alleen een weggaan.

 

Het is ook.

Het is ook een kamer

een kamer waar

men in kan.

waar men in kan blijven.

 

Een verblijf waar

men uit kan.

Waar men uit kan

vertrekken…

 

of in kan

thuiskomen,

een onderkomen.

 

Het blijft,

het blijft een gaan,

een gaan en komen

in dit vertrek.

 

Kom,

blijf

gaan!

Grond

Mensdom leeft nog altijd in Niemandsland, onder het regime van roofridders
in wolkenkrabbende kastelen.
Echter niemand wil inzien dat Niemandsland echt van niemand is.
Het gewoontespoor van claimen, koloniseren en plunderen is diep ingesleten.
Het ongegronde alleenrecht om te plunderen gaat boven elk dierenrecht.
Wie is er na ‘The Greatest Wars on Earth’ nog sneuvelbereid, om voor een leeggeplunderd, vervuild stuk grond te sterven?
Liever zoekt men nieuwe planeten om nog beter leeg te roven.
Wie niet aan deze juridisch onderbouwde leugen meewerkt wordt als
achterlijke indiaan in een reservaat op z’n best nog even getolereerd,
een laatste Mohikaan, een bezienswaardigheid in het toeristenpark.
Men doet er goed aan zijn bestaansgrond niet op deze aarde te baseren.

Nomade


Dieren wonen buiten, de meesten leven als nomaden.
Ze volgen de oogstroutes die de natuur te bieden heeft.
Onderweg plukken ze fruit, noten, zaden, bonen, knollen, paddestoelen.
Het was ook voor menselijke dieren altijd de meest natuurlijke levenscyclus,
oogsten zonder te zaaien.
Tot mensen zich gingen vestigen en zich grond gingen toe-eigenen,
toen werd de nomade opeens een dief. Dit maakt duidelijk dat eigenaren
dieven kweken. Je steelt land en vervolgens noem je nomaden die de
vruchten plukken crimineel, en bewijs je dat criminaliteit in hun genen zit.
Zo is bezit het begin geweest van de vernietiging van het meest natuurlijke leven.
Aan de eigendomsakte zijn alle persoonlijke privileges juridisch verbonden.
Met die akte leek er een papieren bewijs te zijn dat er echt een persoon bestond
in de bovenkamer.
Wellicht is dit het meest wonderlijke, dat de mens werkelijk serieus is gaan
geloven wat hij zelf op papier geschreven heeft, omdat hij er belang in heeft.

Fantoom

Er is een geluk dat niet toegeschreven kan worden aan ‘iets’.
Je hebt geen idee waarom geluk er is. Geluk is geen object,
daarom helpt najagen van geluk ook niet. Objectloos geluk zou je
fantoomgeluk kunnen noemen. Binnenpret om niks lijkt op een
spookfeestje, niemand is uitgenodigd. Die niemand is heel geestig,
aanwezige afwezigheid speelt het spel van zijn en niet zijn.