Kraak

Op klaarlichte dag
met je lege zaklantaarn
kijken of de zon schijnt

is dat niet kraak helder?

Osho Ozamaki
Uit:’Meester van het Manke Vers’ Futonpress 2016

(Noot van vertaler: kraak kan evt. ook als krakend worden vertaald ,om de actualiteit te benadrukken. Dit vers draagt Ozamaki op aan ‘de grote dwaas’ Ryõkan, die 1400 verzen naliet en schertsend ‘de lamp bij daglicht’ werd genoemd om zijn nutteloosheid.
In dit vers werpt Ozamaki hier een ander licht op.)

Boze bomen

Ze zijn familie van de palmbomen, hals over kop hun geboortegrond ontvlucht. Per boot zijn ze hier aan land gekomen, hopend op veilige en vruchtbare aarde.
Door ontbossing raakten ze ontworteld.
In een te nauw plastic vat dienen ze nu hun asielprocedure te doorstaan. Hun leven is voor onbepaalde tijd geparkeerd.
Tot die tijd mogen ze zich niet hechten, niet wortelen in ‘onze’ grond.
Sommige inheemse bomen, die hier ook maar zijn komen aanwaaien zeggen:
‘Exoten horen hier niet thuis, een palm hoort in de woestijn thuis, daar horen ze oases te vormen met hun soortgenoten’.

Inheemsen zien door de bossen de boom niet meer:

‘Ons bos is al te vol’,zegt de Beuk, ‘de kale vlaktes die het bos omringen zijn ons cultureel erfgoed, dat moet niet worden volgeplant…als overal bos is, is er geen onderscheid meer!’

‘Niet de bomen maken het bos’, roept de Populier, ‘maar het kale cultuurlandschap er omheen, versierd met zwarte linten van asfaltwegen’.

‘Generaties van voorouderlijke inspanning hebben deze gecultiveerde kaalslag bereikt’,
aldus de Zomereik.

‘Vroeger was hier alleen natuur, oerwoud’,klaagt de Plataan

‘Deze verworven kaalslag is wel onze identiteit, die laten we ons niet afnemen’
,jammert de Berk.

‘De kaalslag is verschrikkelijk, maar het is wel onze kaalslag!’, zeurt de Grove Den.

‘Jij moet niet zeuren, jij hoort hier zelf niet eens thuis, jij hoort onder de boomgrens te wonen!’, zegt de Wilg.

‘Maar dit is toch ver beneden de boomgrens?’, verzucht de Grove Den.

De kleine spar hoort het allemaal aan en weet niets te zeggen.

Hondje

Tojo wil echt geen wit hondje
ze loopt achter hem aan
op de heilige Mount Fuji

als gids wijst hij de weg
zij zoekt een baasje
luistert liefdevol naar
die vervloekende stem

vergeefs blaft hij haar af
met haar scheve kopje
maar Tojo heeft geen keus
het hondje likt zijn neus

ze loopt zo in de weg
dat hij haar achtervolgt
en vangt met een touw
om naar het asiel te…

nu loopt ze aan de riem
Tojo is getemd en wandelt
braaf achter zijn harige ziel
vier pootjes en staartje

Fuji lacht om de loop
van het toevallig lot dat
de gids zo teder treft
zijn hart kwispelt weer

Hound Fuji

Osho Ozamaki uit: ‘Meester van het Manke Vers’ Futonpress 2016

Bodyshop

Mijn lichaam begon een beetje te slobberen als een afgedragen maatpak. Er kwamen al kreukels en vouwen in, de haargrens ging wijken, wondjes genazen traag. Ik bezag mijn lijf als de uitgelubberde huidzak in de surround badkamerspiegel van het luxe hotel
Onderweg naar het vliegveld besloot ik, impulsief als ik ben, om terplekke een nieuw
lichaam aan te schaffen bij Mensmodemagazijnen. Opeens was het mij glashelder, zo kon ik toch niet in New York verschijnen en zeker niet op een congres over ‘personal branding’. Ik moest nu maar eens met mijn tijd mee gaan anno 2070.
Iets herinnerde mij dat er in de taxfree-area van de vluchthaven een filiaal was van de lichaamsketen, de onbemande taxi bracht mij.
Eerst moest ik mijn oude lijf laten taxeren op mogelijk hergebruik van organen, dat nam in de bodyscan slechts luttele seconden in beslag. Een discrete bodyshop-assistant liet mij de lichaamscollectie zien. De meesten waren al decent aangekleed.
Na lang dubben viel ik toch voor het donkergetinte lichaam, de glanzend satijnen gloed van de huid beviel mij. Of ik het meteen wilde aanpassen, vroeg de body-assistent.
‘Natuurlijk, over een uur vertrekt mijn Airtube-vlucht’ , zei ik, ‘dan kan ik er nog even in wennen!’
‘Ja, als u zich eerst even inleeft met een mega cappucinetto in de coffeecorner dan draagt het wel zo prettig’, raadde hij mij aan.
Hij vroeg mij plaats te nemen in de Transitionchamber…een soort hogedrukcapsule die mijn lichtlichaam in één flits zou overbeamen naar het nieuwe lijf.
Het was een flitsende ervaring waarvan ik nu nog de bruisende nawerking voel.
Vol statische energie arriveerde ik in het nieuwe lichaam…het voelde warm en soepel, alleen de mond sprak wel erg onwennig alsof het naar een bepaald accent stond.
De geschatte marktwaarde van het oude lichaam werd in mindering gebracht op de
aankoopsom. Verder werd ik nog attent gemaakt op de mogelijkheid van body-lease, waarbij het lichaam juridisch in bezit bleef van het bedrijf, eventueel onderhoud was dan bij de leaseprijs inbegrepen. Met onmiddellijke vervanging van het voertuig bij plotselinge calamiteiten waar ook ter wereld. Ik zag ervan af omdat men levenslang aan zo’n contract vastzit en zelfs langer dan dat.
Bij aankoop kreeg ik een ouderwets zeepje kado, om het lichaam een beetje gevoel van eigenheid te geven, maar lichtte de verkoper toe: ik moest mij wel eerst grondig in en uitleven voor ik de zeep zou gaan gebruiken. Bijkomend in de Airtube stuurde ik mijn vrouw een 3D-maquette van mijn nieuwe voorkomen, binnen tien minuten zou ik in New York zijn. Ik snoof bij aankomst stappend uit de airtube de Amerikaanse lucht diep in, alles rook nieuw met mijn verse neus. Het stonk zelfs een beetje naar nieuwigheid, zoals vroeger een nieuwe auto.

Kami Peek a boo

Tojo heeft van Fuji
een kind gekregen
een echt kind van steen

de losse keien vormen
samen gestapeld het wezen
een oude ziel zegt Tojo

in een stille bergholte
heeft hij het kind gelegd
steen op steen op steen

een evenwichtig kind
van ooit vloeibare lava
tot vaste vorm gestold

het kind bespeelt Tojo’s
gedachten het spel
van zijn en niet zijn

de Kami verstopt zich
in de stapel en toont zich
wanneer de toren omvalt

wie hier weg is is gezien

Osho Ozamaki uit ‘Meester van het Manke Vers’ FutonPress 2016

Tegelwijs

Zeker, ik ben ontzettend trots dat ik niet over mij laat lopen, nou ja soms dan…
eigenlijk best vaak…in feite vaker wel dan niet.
Maar goed, ik ben dus niet van de straat, ik ben namelijk van het trottoir.
In tegenstelling tot wat men denkt ben ik enig in mijn soort,
ook al lijken miljoenen tegels op mij te lijken, even goor en grijs.
Ik eis dat men respectvol stil staat, bij mij als geboren aristocraat.
Van generatie op generatie is het begrip ‘ons soort tegels’ ons met de gouden paplepel ingegeven. Noblesse oblige, ons soort dient het algemeen belang.
Mijn betovergrootvader was ooit stoeptegel op het plein van het keizerlijk paleis,
alle groten der aarde hebben op hem gestaan en geparadeerd, de duurste rashonden
hebben hem rijkelijk bepist, een zaak van eer en historisch besef.
De mensheid staat op de schouders van reuzen, zo leerde hij ons.
Mijn zonen zijn nu nog hardgebakken kinderkopjes, maar later….
Stil…ze liggen hier even verderop onder een laagje zand te slapen.
Mijn vrouw, is een geglazuurde plavuis, stamt uit een oud adellijk geslacht.
Op haar huid is de inscriptie van het familiemotto gegraveerd:

“Wy bekleeden deez’ naeckte aerde,
sonder onsch zoud zy sich schaemen.
Deez’ tegelreyk is gelyck eenen steenen huid
der beschavingh, zy brenght onsch al te saemen”