K nst w g

d.  k.nst  .a.  h.t    we.l.t.n
.e  ku.st  v.n .et    .eg.at.n
d.  kun.t  .an he.   .e.la.en
de .uns.  va. h..   w.glate.
.e  k.ns.  van h.t  weg.a.en
..  ku.s.   van het weg.at..
..   .u.st    .an .et  we.l….
d.   ….t    va.  h.t  w……n

Drijft

foto17

wat is ze kaal
wat is ze kil
haar tranen zout
haar mond klinkt stil

haar huid is vaal
haar lijf is koud
ze is zo vreemd
en zo vertrouwd

zo desolaat
als een woestijn
de nacht is haar
geheim domein.

ze heeft geen oog
ze spiegelt licht
ze zweeft zo hoog
zonder gezicht

hij valt ten prooi
de maangek vindt
een medicijn
dat hij bemint

de maangek zingt
zijn liefdeslied
met een geluid
van zacht graniet

‘wat is ze mooi
als een ravijn’
‘ze is te mooi
om waar te zijn’

ze luistert wel
maar hoort het niet
de maangek zwelgt
in zijn verdriet

tot hij ontdekt
dat liefde blijft
de gek geniet
van wat hem drijft

Blikstof

Elke dag veegde ik het grind
met mijn te zachte wimpers

men zegt: het oog wil ook wat, zegt men
daarom veeg ik grindpixels bijeen tot zichtelijke beelden
er is al genoeg afzichtelijk

wanneer ik veeg ruist het gruis zacht
alsof ook de taal even wordt schoongeveegd
elke pixel zou gewassen moeten zijn in ijskoel beekwater

maar in plaats daarvan stof ik beter mijn blik af
en mijn kans schoon zien

Nuance ringen

Lare weugens

kwoed gaad

slom dim

foet gout

na jee

looi melijk

gijs wek

weel veinig

kloot grein

loog haag

lort kang

wart of zwit

wiet nel

zet of monder

PS: Het is niet altijd het een of het ander, dit of dat, alsof daar niets tussen zit. Het kan beiden zijn of geen van beiden of half om half.
Of een mengsel in een ondefineerbare verhouding, dit laatste is meestal het geval.
Beperking van de taal dwingt ons te liegen, ‘Lare weugens’ biedt mogelijkheden om meer ware woorden te spreken met meer nuances.

Leestekenhond

Leestekenhond

Het leven heeft geen zin maar vele zinnen.
Onze hond plaatst leestekens in de zinnen van ons leven.

De komma’s rollen uit zijn kont, punctueel,
soms schrijft zijn staart een vraag of uitroepteken?!

Hij redigeert onze gesprekstof, laat zinnen goed lopen.
Tegen onzinnen tilt hij zijn poot op, om te wissen.

Zonder hond rolt ons gesprek voort zonder adempauze…
Hij laat ons hart kwispelend verheugen op de volgende zin.

O wacht even, stil, hij gaat zitten als een eekhoorn,
maakt bij deze alinea uiterst geconcentreerd zijn punt.

Malvorm

draad gesponnen
erts gesmolten.

een gesmeed plan,
verhaal rondgebreid.

het ijzer zo heet,
de draad zo sierlijk in de war.

versiering viert het vrij zijn
dankzij beperking van ruimte

ruimte die alle dingen
zo teder in vorm dwingt

de enige mal die naadloos
om elke vorm heen past

ooit een vorm zonder
die mal gezien?