De belofte

Wim K. had bezworen een roman te schrijven.
Waarom eigenlijk? ,vroeg het zich af…
Romans schrijven was nu eenmaal mode, net zoals het mode was
om niet modieus te zijn, om authentiek en ambachtelijk te zijn.
Het waren modieuze tijden, exclusief.
Men sloot alles wat niet kon behagen uit.
Alleen instantbevrediging kon nog door de beugel.

Dat die roman een loze belofte was dat wist iedereen.
Het moest natuurlijk over een figuur gaan die de kunst voorop stelde,
ja zelfs boven alles verheven…
Kunst als de surrogaatheilige voor een doodgedachte god.

Het leven zelf dat deed Wim K. er gewoon een beetje bij, vond hij.
Leven deed je eventjes tussen de dagelijkse dingetjes door,
tussen neus en lippen, terloops en frivool, vond hij.
Wim K. had het er maar druk mee….
met beginnen….eerst bezon hij zich nog over een pakkende titel,
daar begon een roman toch mee?

Jarenlang hoorde men niets meer van Wim K.
Achteraf kwam aan het licht dat hij zich impulsief en zonder voorkennis
tot Rooms Katholiek had bekeerd. Roman Catholic.
De roman was af, hoewel nooit geschreven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *