Het nog onbedolvene

we leven in het nog onbedolvene
eerst zal het stof zacht op ons vallen
dan de bladeren en daarna de nacht

maar zover is het nog niet
archeologisch nogal prematuur
want wat is hier het geval?

we leven in de verwondering
van hen die ons opgraven:
kijk nou, een oude, malle gedachte

een herinnering, nog als nieuw
en hier een hele grafkamer vol
achterhaalde aannames

ons huis is een ruïne voor later
om netjes te laten overwoekeren
volgestouwd met gebruiksvoorwerpen
die nergens op lijken of voor dienen

ons vuilnis wordt van museale waarde
bebaarde deskundigen zullen onze sporen
duiden en dateren als zijnde prehysterisch

verbeelding als instant tijdmachine

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *