Leren dwangbuizen

Als baby waren er geen schoentjes voor je te vinden.
Je voeten waren al te groot uit de baarmoeder gestapt.
Later vond je schoenen gevangenisstraf voor voeten.
Gympjes van rubber waren nog wel te doen, maar die harde, zware en stugge herenschoenen beperkten je bewegingsvrijheid.
Voetballen deed je liefst op blote voeten, dan voelde je de speelbal het best.
Zodra je thuis was schopte je je schoenen uit.
Leren dwangbuizen die de menselijke vrijheid in een gareel dwongen.
Net als het polshorloge, dat het eeuwige moment van leven met drie wijzers in stukjes hakte. Wie een horloge droeg had opeens haast en geen tijd meer om te verliezen.
Ik ging liever ten onder in het tijdloze.
Mijn horloges raakten zoek of gingen kapot, de klem om mijn pols voelde onaangenaam.
Het lezen van de klok kostte mij als kind moeite, het concept tijd wilde er bij mij gewoon niet in.

Wat in hoge mate oninteressant is moet dwangmatig worden aangeleerd op straffe van uitsluiting, zie hier de staat van het onderwijs…
Dankzij dwang en straf weten we wat de waarde is van ontsnappen aan beloning en straf, de ketens van angst en verlangen. Beloning is meestal niets anders dan een middel om de mens te manipuleren.
Erbij willen horen en de angst om buitengesloten te worden zijn de schakels van die ketens.
Dat iedereen erbij hoort is een existentieel feit, evident, niets aan te veranderen.
De macht kan dit feit hooguit hardgrondig ontkennen, als uiting van haar onmacht.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *