Nieuwe vriendin

Het kan vreemd gaan.
Ik krijg een nieuwe vriendin.
Langzamerhand.
Ze is wat ouder dan ik.
Vijfentachtig bij benadering.


Naar eigen zeggen wordt ze steeds dommer.
In elk telefoongesprek herhaalt ze dat onnodig vaak.
Dat het mij te veel is, kan ik niet zeggen.
Het kan wel, maar ze vergeet het onmiddellijk.

Het is een oude vriendin, maar ik krijg geleidelijk een nieuwe.
Mijn nieuwe vriendin heeft ander gedrag, ze slikt sinds kort pillen om onbekommerd te leven.
Dat zegt ze dan ook te pas en minder te pas.
Ik ben reuze vrolijk hoor, ik lach me suf, zegt ze dan opgewekt.
Mijn nieuwe vriendin laat de boel de boel, de tuin doet ze niet meer.
Is ook bijna niet bij te houden, maar mijn oude vriendin veegde vorige herfst nog alle verloren bladeren bij elkaar.
Dan waren ze tenminste samen.
De natuur moet zorgvuldiger verwaarloosd worden, zeg ik om haar aan te moedigen.
Voorheen had ze dat begrepen en gelachen.
Het valt niet meer op een plaats.
Dingen raken hun plaats kwijt of vonden nooit plaats.

Destijds mailde ze nog, kwam ze nog wel eens vanuit Noordoost-Groningen naar Amsterdam.

Het is vreemd om ongevraagd een nieuwe vriendin te krijgen.
Hoe ze uiteindelijk wordt, weet niemand nog.
Het is een gift die je niet kunt weigeren.
Ik weet wel dat ik nu al van haar hou, wat er ook gebeurt.

Ze wil zelf het moment bepalen wanneer.
De huisarts weet ervan, is allemaal geregeld.
De huisarts is zomaar op vakantie, een maand.
Ze weet van geen vervanger.
Ik kom gauw bij je langs, zeg ik.
Nou, doe maar rustig aan hoor, zegt ze monter.
Het duurt zeker nog een maand, daarna zien we wel verder.

Wat doe ik nou met die plant? vraagt ze op de valreep van ons afscheid.
Gewoon halverwege afknippen en in het water zetten, worteltrekken, vermenigvuldigen en uitdelen.
Na drie keer uitleggen snapt ze dat er niks mis kan gaan.

De plant wordt kleiner en groeit door het snoeien.
Leven als een plant is simpel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *