Novale, de ongeborene


In memoriam Novale, de ongeborene.

“Wezens, dingen en gebeurtenissen: ooit waren ze allen onwezenlijk, zonder substantie en ongebeurd” Oskar Bregenz ‘die Zauberzunge’

Dit verhaal gaat over Novale die nooit geboren is, of laten we het ruimer formuleren, nog niet.
Ik heb Novale niet gekend maar dit verhaal doet de ronde, niemand weet hoe dit verhaal in de wereld is gekomen.
We kunnen niet beoordelen of deze mens het geluk heeft gehad of de pech om ongeboren te blijven.
We kunnen immers niet weten welke ellende bespaard is gebleven of welk aards geluk hiermee is misgelopen.
Het herinnert zich nog glashelder als dit moment, nu.
Het beslissende moment waarop het kind niet verwekt werd.
Onmiskenbaar, de voorlopig belangrijkste gebeurtenis van Novale’s onbestaanbaarheid, conceptie vond geen plaats.
De mogelijke ouders wisten van niets, ze konden dus niets betreuren noch zich verheugen op hun toekomstige kind.
Ze hebben nooit geweten wat ze misten of niet misten.

Het kon nog altijd, geboren worden, weliswaar niet bij deze ouders maar elders. Aan deze open mogelijkheid had Novale genoeg.
Leven als een open mogelijkheid waarin alles gebeurt en achterwege blijft.
Een blijvende mogelijkheid, een eeuwige kans, meer wenste Novale niet.
Man of vrouw dat was Novale om het even.

Het ongeborene leek een lege bedding waar de levensrivier doorheen stroomde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *