Bestwil


De moderne surveillance-staat geneest paranoia, een onbedoelde maar doeltreffende bijwerking.
Simpelweg door iedereen te volgen, te surveilleren. Wij kunnen permanent worden gescand, gehackt, afgeluisterd, gelokaliseerd, gefilmd…gedrag wordt gemeten, geturfd en verhandeld.
In zo’n staat is achtervolgingswaan geen waan meer, het is een zekerheid geworden dat we achtervolgd worden, daar kunnen we op vertrouwen en bouwen.
Ons geheugen kan gerust worden gewist samen met ons geweten want het algoritme vertelt ons desgewenst achteraf elke stap die we hebben gezet.
De volgende stap is dat het algoritme ons de volgende stappen gaat laten zetten.
‘Vrijwillig’ onder curatele leven, voor onze eigen bestwil.Ik groet tegenwoordig met veel respect en dankbaarheid elke camera, ik bedank elke verborgen microfoon voor mijn genezing. Nooit kijk ik meer achterom over mijn schouder.

Zoals een baas steeds meer op zijn hond gaat lijken zo kan ‘intiem’ contact met robots ook gevolgen hebben voor typisch menselijke vermogens. Uitbesteden van vermogens aan apparaten leidt tot verlies van die vermogens. Technocraten werken hard aan de overbodigheid van de menselijke eigenaardigheden.

Ozamaki

eerst viel het licht mooi
gezien vanuit de schaduw

nu valt de schaduw ten prooi
aan kraakhelder zicht

***

wat straalt zijn binnen
innerlijkste zon
elk buiten zo warm omvat

***

wie dan boetseerde
die echte kikvors van sneeuw
op de bevroren vijver

het raadsel lost op in dooi
was het soms niemand
is nooit de stilste sprong ooit

Osho Ozamaki: uit ‘Laatste Manke Verzen’ FutonPress 2018

Pluim

Het oude kind kwam er al gauw achter dat een pluim, een medaille of een lintje mooie volwassen chantagemiddelen waren om jou op hun enig juiste dwaalspoor te zetten…en iemand te worden. Wat wisten volwassenen nu eigenlijk van het leven en de wereld als ze er zelf zo’n puinhoop van maakten…om daarna hun eigen dikke schuld bij een god neer te leggen in ruil voor een pluim of een lintje. Als het kind hen hoorde praten over hoop dan zag het alleen de puinhoop, dan verkoos het om niemand te zijn. Tot het kind ontdekte dat het zijn geen keus was maar een natuurlijk gegeven. De andere kant van de medaille was er niet.

Muurvers

Tijdens de ochtendwandeling rijgen flarden muurtekst
zich aaneen tot dit onbedoelde vers.
Je hond ruikt weer eens andere dingen.

…alleen muren luisteren nog…

…leef aflossingsvrij…

…ik kook van jou…

…kom op, spuit mij over…

…stoelgang is dictatuur…

De hond vlagt tegen palen en muren…
Is grafitti het gevlag van ‘den hondmensch?’
Is poëzie een surrogaat voor de echte geur?

Gift

In een natuurbos is de boel altijd aan kant. Geen rotzooi,geen afval, geen vuil op de vloerbedekking. Zelfs wanneer al het blad valt, dan nog ziet het er keurig uit. Dat is vreemd want je ziet nooit een mier met een bezem in de weer, of een everzwijn die met stoffer en blik vuilnis in een grijze zak propt. Nergens zie je een hert die met een stofzuiger het mos schoonzuigt. Geen eekhoorn met een bladblazer.
Alleen de wind blaast soms een blaadje op de juiste plek.
De verborgen schoonmakers zijn insecten, wormen, schimmels, bacteriën zij verteren ‘dode resten’ waar je bij staat en maken er behapbare voeding van. Deze ‘lagere dieren’ zijn voor de meeste mensen schadelijk ongedierte.
Het enige duurzame geschenk van de mens aan de natuur is
onafbreekbare kunststof die de hele planeet inmiddels vergiftigt.
Een twijfelachtige verdienste van de kroon der schepping.

Gluur

Verwonderd keek het sleutelgat door zichzelf heen.
Pas nadat ze het vergeefse wachten had opgegeven,
het wachten op de ene passende sleutel die het slot zou openen,
begon het sleutelgat in te zien dat ze al die wachttijd uit puur gegluur had bestaan.
Dat ze dat nu nooit eerder had ingezien…zo’n open deur…