Pap

Mijn oom, die niet mijn oom was, hield van natte humor, zo kleverig nat als pap.
Hij moest er zelf moddervet om lachen. Vooral als het schuin was stond het schuim in zijn mondhoeken. En schuin was het altijd. Je moest er als kind soms jarenlang over puzzelen om de woordspeling te doorgronden. Dan had je jaren later alsnog een vieze nasmaak in je mond. Volwassenen hadden sowieso de gewoonte om zinsnedes te gebruiken die je niet kon thuisbrengen. Je kreeg die geheime codes ongevraagd in je maag gesplitst, verder mocht je het zelf uitzoeken. Mijn tante die wel mijn tante was
hield er wel van, van mijn omes die niet allemaal mijn omes waren. Tante was niet kieskeurig. Ik ken niet een van mijn Omes die niet voor de bijl van tante is gegaan, behalve mijn vader dan. Achter tantes rug werd er gemonkeld dat ze er wel pap van lustte. Mijn vader heette pap en at ook vaak en veel pap, hete pap. Lang vroeg ik mij af wat het verband was. Toch had pap niks met haar. Mijn pap mocht tante niet zo, hij lustte haar wel rauw. Wat ik weer vreemd vond want hij had een zwakke maag en alles moest voor hem goed doodgekookt zijn, voorverteerd. Ik was geen papkind, ik gruwde van het vel en van die volwassen monden die ondanks dat vel wel pap lustten van pap. Binnen onze familie was tante een soort hete pap waar alle omes van de wereld omheen draaiden. Buiten onze familie wemelde het waarschijnlijk van de bedrogen tantes.

One thought on “Pap

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *