Spijkertje

Een bevriende kunstenaar heeft dit werk aan de muur hangen.
Hij noemt het ‘het spijkerwerk’ omdat het door alle gaatjes in heel veel standen kan hangen behalve loodrecht.
Er zit geen gaatje in het midden, het hangt dus altijd uit het lood, daardoor leeft het, vertelt hij begeesterd.
De kunstvriend is er oprecht aan gehecht, een geniaal ding in zijn ogen. Het begint uit elkaar te vallen, hij vraagt mij om het te restaureren. Zichzelf noemt hij ‘chronisch onhandig’ , dat moet vooral zo blijven want dat is mijn handschrift, typerend voor ‘mijn stijl’
Over stijl gesproken, zeg ik, het zou zo maar een dingetje van ‘De Stijl’ kunnen zijn, een dienblad van Rietveld of een zeef waar zijn kind mee in de zandbak speelde.
Het zou zomaar kunnen, maar het is niet gesigneerd.
Nee, wie signeert er nu speelgoed?
Dit gaat hem te ver, hij vindt het echt heel mooi en wie het maakte maakt hem niet uit.
‘Goed, ik ga het proberen onzichtbaar te repareren, zodat het weer in alle gaatjes kan hangen. Wie ben ik om te zeggen dat het Siomontage lijkt’ Mijn vriend glimlacht.
Nu Dick Bruna door het Rijksmuseum in de traditie van Rietveld en Mondriaan is opgenomen kan Siomontage er ook wel bij.

Nu hangt er in zijn huis een leegte in de vorm van een doorzeefd dienblad aan het spijkertje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *