Verhaal 2

Met taal kon het verhaal zichzelf gek maken,
zichzelf om de tuin van de werkelijkheid leiden.
Het verhaal leek een laatste strohalm om
niet te verzuipen in de zee van mogelijk heden.
Elk verhaal probeerde de wereld in een behapbare,
vorm te vatten, alsof het leven er van af hing.
Zo leek het grip te krijgen zodra er van elk
ding of fenomeen een begrip was gemaakt.
Het verhalen had iets dwangmatigs om
verbanden te leggen tussen fenomenen die
voor betekenis konden doorgaan, terwijl
de enige wezenlijke betekenis juist lag in het
vanzelfsprekend eenzijn van alle fenomenen
het waarom van deze evidente eenheid
kon alleen ervaren worden in het vrij zijn
van welke talige betekenis dan ook…
Ergens wist het verhaal dat maar al te goed,
maar dit erkennen zou haar wisse dood zijn,
het begin van haar eeuwig open einde.

Het verhaal 1

Het verhaal was nog niet begonnen
of het ging al een eigen leven leiden.
Het ademde een en al werkelijk heden.
Elk ding dat in het verhaal opdook ademde
en nam een plaats in die achteraf onmisbaar
zou blijken voor het verdere verloop.

Mensen hadden een verhaal nodig,
tenminste daar waren ze bijna heilig
van overtuigd, alsof de wereld zou stoppen
als er geen verhaal van gemaakt werd.
Deze aanname impliceerde dat de wereld
louter uit taal zou bestaan en dat haar fysieke
manifestatie slechts een bijproduct was.

Onverwoestbaar

Kafka’s beste vriend Max Brod had plechtig beloofd er zorg voor te dragen dat Kafka’s geheime, vaak nog onvoltooide oeuvre, na zijn overlijden vernietigd zou worden. Ze hadden het samen testamentair vastgelegd. Gelukkig verbrak Brod verbrak zijn belofte en publiceerde het werk alsnog. Hij vond dat de wereld niet bestolen mocht worden van Kafka’s iconische beeldtaal. Hoeveel Brod zelf aan het onvoltooide werk heeft bijgedragen weten we niet.
Wel weten we dat Brod met Kafka speciaal naar het Louvre in Parijs reisde, drie weken na de roof van de Mona Lisa. Om daar getuige te zijn van de lege plek die la Gioconda had achtergelaten…en het gemis te ervaren van het iconische schilderij en wellicht de rouw om het verlies. Zou die gedeelde ervaring met zijn vriend Brod ertoe hebben gebracht om na de dood van Kafka het oeuvre van de ondergang te redden? Stel je voor dat hij het had vernietigd, dan was de wereld bestolen en was hij de dief geweest. Ondraaglijk… het idee dat we nooit hadden geweten wat we gemist hadden. Brod vernietigde het testament en schonk de wereld het mysterie.Kafka zei ooit over het mysterie: Het mysterie is het onverwoestbare in ons.

Aberratief


Afwijkingen zijn de voetjes van evolutie, tastend naar nieuwe bestaansgrond… Terra Incognita.
De wetenschap van het uitzonderlijke bestudeert de uitzonderingen in plaats van de overeenkomstigen die op herhalingsoefening zijn. De hypothese is dat de afwijkingen in het patroon van herhaling de verkenners vormen van evolutionaire ontwikkeling. Niet het aloude ‘meten is weten’ is leidend, maar het afwijken van elke maatstaf.
Het motto van uitzonderlijke wetenschap is:
‘Niet weten is onmeetbaar’ Dit verwijst naar de zee van mogelijkheden die nog ongekend is. De voetjes tasten naar de grens van het mogelijke. Ongetwijfeld valt er regelmatig een uitzonderlijk geval over de rand in het ravijn van het onmogelijke. Maar dat is het meer dan waard. Repliceren zonder ontwikkeling is degeneratie.

In de diepzee worden de laatste jaren elk jaar weer duizend nieuwe levensvormen ontdekt. Vaak maar één exemplaar. Die ene moet dus nog maar bewijzen een soort te zijn door zich vaker te laten vinden, anders blijft het een eenmalige aberratie…of de laatste van zijn/haar soort.

Fabel van het V-wezen


Het verzekeringswezen had zich gaandeweg ingedekt tegen alles wat mogelijkerwijs zou kunnen gebeuren. Zelfs tegen denkbeeldige angst die men het meeste vreest. Voorheen was het wezen angsthazig geweest en permanent op de vlucht voor onzichtbare dreigingen.
Nadat het wezen ontdekte dat het zijn leven zeker kon zijn door andere angsthazen te laten betalen voor hun vrees in ruil voor een stuk papier. Op dat papier stond zwart op wit verzekerd dat de eigenaar ervan voortaan veilig zou zijn.
Toen het wezen een vermogen had verzameld kon het zich een bunker laten bouwen waarin hem niets meer kon overkomen. Geen indringers, brandveilig, waterdicht, shockproof. Samen met medeverzekeringswezens bouwden ze aan een veilig toevluchtsoord. Er kon in deze onneembare bunker niets meer gebeuren, alle rampen waren buitengesloten.
Om hun levensvorm te verbreiden zochten de verzekeringswezen steeds nieuwe angsthazen om papieren aan te verkopen, ze deden hen een voorstel dat ze redelijkerwijs niet konden weigeren.
Deden ze dat toch…tegen hun eigen bestwil in, dan konden ze een afgesneden paardenhoofd in hun bed verwachten.
Er zat wel een grens aan het medeleven van het verzekerings-wezen.

Raar geval


ze viel je op
je viel op haar
ze viel je bij

jullie vielen op
elkaar in geluk
waar dan ook
mooi samen

geheeld
van ons stuk
viel wat dan ook
op haar plek
en bleef het
stromen

opvallend
dat het gek
genoeg zo
blijft bevallen
in elk gesprek
in elk vertrek
waar wij
aankomen

Bias

{CAPTION}

Deze definitie lijkt mij nogal incompleet:

1) ook als externe factoren een positieve invloed hebben op de uitkomsten is het geen goede afspiegeling.

2) externe factoren hebben natuurlijk altijd invloed op het onderzoek… dit toont de basis-Bias van wetenschap aan die nog steeds denkt zuiver objectief te kunnen werken.
De onderzoeker zelf is al bepalend in de vraagstelling over het onderzochte ‘object’ en ook bepalend in de opstelling van het onderzoek.
Zelfs bij onderzoek naar de kleinste deeltjes is de observator van invloed op het onderzochte object. Laat staan als het object een levend wezen betreft is, dan is die invloed nog veel groter.
Het is algemeen bekend dat alleen de aanwezigheid van een camera mensen al beïnvloed, zelfs als die niet zichtbaar is.
De intentie wordt gevoeld…(lees het 7de zintuig van Rupert Sheldrake)
Zo heeft ook het isoleren van het ‘object’ van zijn omgeving onmiskenbaar invloed op zijn staat van zijn en het gedrag.
Dat deeltjes los van hun natuurlijke context worden onderzocht zou wel eens oorzaak kunnen zijn van die reeksen van bizarre uitkomsten die in geen theorie te vangen zijn.

De fictie van non-fictie

Het dankwoord van de gelauwerde schrijver bevatte een onthullende stelling:
“We vieren vanavond de fictie, buiten deze deur vindt
er non-fictie plaats, op de gehele planeet…”
Helaas ligt het niet zo simpel.
De gehele ‘buitenwereld’ is niet los te zien van de binnenwereld, perceptie wordt permanent vervormd, aangevuld, gebagatelliseerd, gemanipuleerd door de fictie die mensen in hun hoofd fabriceren.
Zowel onbewust aangedreven door conditionering en identificatie, alsook bewust misleidend ingezet door belanghebbenden om te beïnvloeden.
Zelfs de meest oprechte en eerlijke autobiografie is grotendeels fictie.
Taal is domweg niet in staat om objectief weer te geven zonder de subjectieve context van de biograaf mee te nemen.
Woorden kunnen nooit het feit vervangen,
ze blijven een surrogaat. Taal kan in het beste geval verwijzen naar een directe ervaring, waarbij de taal onmiddellijk wegvalt.
Een richtingaanwijzer is zinloos als je ter plekke bent gearriveerd, zelfs de weg ernaar toe kan worden opgeheven.
Wat vertelt meer over essentie?
Een academisch essay over de natte aard van water of een emmer water in je gezicht?

Het is niet veel anders dan de schijnbare tegenstelling tussen objectief en subjectief.
Het mag toch helder zijn dat elke objectieve waarneming door een subject wordt vastgesteld? Deze domeinen zijn in werkelijkheid totaal met elkaar vermengd.

Zappai Ozamaki



gloeilamp doorgebrand
een bestaansverduistering
belicht deze nacht

***

de herinnering zingt
voor een plastic nachtegaal
hoe gemis bezielt

***

een auto start niet
eindelijk arriveert het
eindbestemming hier

***

ach winteraardbei
het ziet er zo volmaakt uit
smaakt naar dooiwater

***

het zegt niet zoveel
welbespraakt als een mossel
koestert geen parel

***

Grazende Senryu Ozamaki


elk vlees lijkt als gras
elk gazon sterft van leven
wat snoeit de halmen?

***

welke hovenier
kiest wat sneeft of mag bloeien?
niemand bepaalt het

***

lijkt god soms een koe
die ‘om niet’ lichamen graast
voor een blanco plan?

***

wat smaken we mals
verteerd door zeven magen
tot natte vlaaien

***

elk mens doorloopt zo
zeven magen tot deze
melkwitte waarheid

***

lijden, dood en verderf
zou elk geluk uitsluiten
niets is minder waar

***

de dood voedt waarden
geluk bloeit op ongeluk
compost van het zijn

***

zonder geboorte
geen wonder van ‘er wezen’
wat zou hier klagen

***

het is ongepast
om goden af te slachten
de witte motor

***