3 kleuren stront

1) Als kleine jongen in het vooroorlogse Rotterdam bracht mijn vader soms in ‘n oude krant verpakte boterhammen naar zijn oudere broer die bij de riolering werkte.
Het leken net grote zwembaden.
De enorme bassins waar alle strontkarren van de Maasstad in werden geleegd. Grote broer zat dan tussen de middag te wachten, met zijn benen bungelend over de rand van het ongenadig stinkende reservoir.
‘Leg daar maar neer op de rand,
ik heb nog vuile handen’, had hij gezegd.
Even later werkte grote broer met smaak het pakketje weg in zijn broodmolen.
Of hij zijn kolenschoppen had gewassen kon Pa zich niet meer herinneren.

2) Als mijn moeder kritiek te verduren kreeg riep ze vaak, ten hemel schreiend uit:
‘Ach, je wordt toch altijd door een strontkar overreden!’
Dat een strontkar soms terechte opmerkingen kan plaatsen ging er bij haar niet in. Dus ook al was je als kar nog zo stronteerlijk, je was af-geserveerd.
Zoals in dat aftelversje:

Onder de brug van tante Mie
kun je schijten voor een spie
en als je dan geen spie betaalt
wordt je door de stront gehaald
A, F, AF!

‘En daarna piest er nog een engeltje over je tong’, voegde mijn vader soms toe.

3) Mijn ongelovige vader wist heel precies hoe de hel eruit zag. Het was een plek waar je met z’n allen tot je nek in de stront stond en waar Magere Hein op elk onverwacht moment met z’n zeis over heen maaide, al roepend: ‘Even bukken jongens!’

De zin van het leven is dat je het kan navertellen als iedereen alvast naar de zevende hemel vertrokken is.
Tenminste, als je zin hebt om te vertellen…

3 thoughts on “3 kleuren stront

  1. Drie tragikomische verhalen waar een luchtje aan zit. Gelukkig zijn het in dit geval herinneringen. Maar je moet toch niet denken aan al die mensen die vandaag de dag zo leven en denken. Of juist wél.
    Het hemelse wonder van het bestaan kan worden ervaren als platte helse ellende. Hoe wonderlijk wil je het hebben…

    • Komisch is het sterkst in combinatie met tragiek, vanwege de contrastwerking, als daar ook nog een dosis ironie bij zit en empathie oproept is het helemaal compleet in zichzelf.

      • Wat een onzin is dit nu weer, een sigaar uit eigen doos nemen en hem zelf oproken? De slager die zijn eigen vegaburger keurt?
        Schrijven is ‘de dingen bij de naam noemen’ en zowel man als paard noemen. Is het niet de hoogste tijd dat OG een verse redactie benoemt?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.