Astrale Vluchtgegevens

Ik teken dit op uit de zwarte doos:
Ze droeg de huid van de maan als een schraal bontjasje kaal als het oudste licht.
Haar verschijning was van louter schijnsel,
uiterst verfijnde stralen licht, die als haren een voor een uitvielen.

Ze bewoog door stil te hangen temidden van dit heelal waar alles draait om het draaien, onbewogenheid als schutkleur.
Ik ontmoette haar tijdens een astrale vlucht.
Op de hoek van het sterrenstelsel, bij de eerste afslag,
de Melkweg.
Het leek alsof ze mee wilde liften.
Maar bij nader kennismaking draaide alles om haar.

Opeens zag ik haar, een buitenaardse schoonheid.
Ze had een hemellichaam aangetrokken voor deze gelegenheid.
Kalm zei ze:

‘Niets’

Ze had geen mond, geen gezicht.

‘Weet je ‘ vroeg ze telepathisch

‘Weet je al van niets?’

‘Ik knikte, door mijn aandacht even krom te buigen’

‘Weet je wat Niets is?’

Mijn wezen lichtte op tot een groot vraagteken.

‘Niets is toeval’

‘Maar wat is toeval dan?’ vroeg het vraagteken.

‘Toeval is voorbeschikt om niets te zijn’

Haar buitenaardse intelligentie verscheen als een steeds groter wordende glimlach, de glimlach dijde uit tot ze heel de ruimte vulde.
Opgelost.
Terug op aarde moest ik met gezonde tegenzin mijn lichaam weer aantrekken, als een stug, te dik ruimtepak.

One thought on “Astrale Vluchtgegevens

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *