Augurkistan

Verhalen komen uit de hemel gevallen, waarom nog leven als je kunt lezen? Ik ben inderdaad feminist, maar van augurken heb ik altijd gehouden, zoetzuur.
Dat broekpak heb ik trouwens nog steeds, je weet maar nooit. Ik heb er veel van geleerd, van dat broekpak. Dan zie je pas hoe mannen naar je kijken en wat je als man dus nooit moet doen, gedrag vertonen. Ik heb er vooral van geleerd op nieuwsgierige wijze niets te doen. Uiteraard kun je dat niet doen, nieuwsgierig ben je of je hebt alles al begrepen. Wie houdt er overigens wel van mensen die gedrag vertonen?
Mijn vrouw zag er destijds uit als een kerel, kortgekapt haar, zoals gangbaar was in de orthodox feministische kring. Een jongen waar de vrouw doorheen schemert, zo zag ik haar. Ons contact was meteen vanzelfsprekend, er zat niets tussen, geen geslachtskenmerken. Ze vertelde over haar vrijgevochten jeugd in het woonwagenkamp.
Dat het niet aangeven van onze zoon zulke prachtige gevolgen zou hebben had ik nooit kunnen vermoeden. Ik noem het een geschenk van onvermogen. Mij valt geen enkele verdienste ten deel, maar louter de gelukkige bijwerkingen van het onvermogen.
Zo is ons leven zelf de meest fascinerende schrijver. Het schrijft onze levens tot één doorstromend verhaal, onnavolgbaar rijk en meeslepend. Zodra je denkt te weten hoe het zit neemt het levenspad een afslag.
Alwin verdiept zich nu in het biometrisch paspoort. Het 3d-printen van rubber vingerafdrukken en irislenzen voor de scanners. Technologie is de nieuwe dictator, ik vertrouw blind op mijn ‘zoon van acht’ Hij is niet van echt te onderscheiden, dus echt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *