De Wet van Het


Verbieden is terecht streng verboden vanwege de aanzuigende werking.

Wat eigenlijk niet mag is extra lekker. Overtreding is een illegale smaakversterker.

De betere geheugensteun is een olifant in de kamer…of twee…daar kun je niet omheen, onvergetelijk grijs verleden.

Noodzaak is beter dan strategische ambitie, wat moet is beter dan goed.

Spel maakt het niet beloofde altijd waar, spel is het geschenk in zichzelf.

Verbied daarom het goede en men zal het wensen en het willen leven.

Zeg dat het schone ongezond is en men zal het koesteren en er van proeven.

Verklaar het ware tot leugen en men zal ontmaskeren en het ware recht in de ogen staren.

Verplicht al het slechte en zeg er niet bij wat slecht is en er daalt een vrede over het land.

Negeer verder alles waar je de aandacht op wil vestigen en het wilde zal tam uit de hand eten, als een lam zo mak.

Bonobo


Wat betekenen exclusieve mensenrechten als de mens zelf een dier is? Wat als dieren over dezelfde vermogens blijken te beschikken waarmee de mens zich voorheen kon onderscheiden. Wat als de meest genetisch verwante Bonobo beter geweld en agressie reguleert dan de denkende mens.
Het enige wat exclusief menselijk lijkt is het geweldsmonopolie ten opzichte van de natuur en het zich zelf toegeëigende recht om te blijven vernietigen als elke zin daartoe ontbreekt, zelfs als het zelfdestructie betekent. Dat deze vernietiging met de meest geavanceerde techniek wordt gepleegd maakt het alleen maar absurder en tragischer.

De mens heeft geen natuurlijk vijand, daarom ging hij zichzelf maar naar het leven staan… aldus F Wildesheim.

Is het een diepgewortelde angst in de mens voor de natuur, een wraakoefening voor duizenden jaren doorstane doodsangst?
Is angst verslavend als het met geweld kan worden gecompenseerd?

Iets

Iets niet zeggen wil soms iets zeggen. Het zegt iets wat niet anders gezegd kan worden. Iets nalaten laat soms een diepe indruk na. Het laat ruimte na die niet ingevuld kan worden. Iets geen betekenis geven geeft diepe betekenis. Iets negeren is een krachtige bevestiging. Niet krijgen wat men denkt te zoeken heeft meer waarde dan het verkrijgen. Nu blijkt geen enkele betekenis een wezenlijke bestaansgrond en nalatig-heideen ruimte die gelegenheid biedt. Negeer datgene dat denkt te negeren en de hele wereld zal langs komen om dat te bevestigen.

Viert u al

Jou o so persoonlike webzyd blyk defekt, lam…
Groot niksagtige gaatjies val in jou pikselskermpie.
Daar is beslis iets mank aan die sagte ware…
die is nooit nie meer opgedateer of iets.
Er val nooit niksnie meer naar benee te laai
uit die informasiewolkie, geen neerslag van betekenis.
Die harde ware het, dink ek , ‘n baie oue chauffeur in diens,
die nie waag nie in te voeg op de elektriese snelweg.
Natuurlik ‘n logies gevolg van die wet der versnelling
of zoals oue chauffeur seg : die wet van die overdryf.
Daar sit niksnie anders op dan uit te huil bij die dood moederbordjie
om dan die hele tegniese evolusie in die vullisblik te dump.
Het lewe stroom nu onpersoonlik voort,
als ‘n niemand zonder wereldwye webzyd.
Viert u al die tyd? Hierdie is jou wagwoord gewees.
So ‘n geheim raak jou nooit nie kwyt nie.

Apart

Hij, Odil Pronk had een apart gezicht. Sommigen vonden hem ronduit lelijk. Anderen vonden hem niet moeders mooiste. Een enkeling, die zijn lijfwacht was vond dat hij geen mening moest hebben over wat dan ook. Om zijn aparte gezicht werd Odil dan ook apart behandeld.
Hij kreeg allerlei privileges en voorkeursbehandelingen en soms zelfs korting op de vochtinbrengende gezichtscrème. Als kroonprins beviel dat Odil allerminst. Hij wilde gewoon net als iedere burger onverschillig en honds behandeld worden, want het was toch helemaal geen verdienste om zo’n apart gezicht te hebben. Gelijke behandeling was voor Odil Pronk een vorm van solidariteit waartoe adel zich verplicht diende te voelen. Omdat hij van nature niet onbemiddeld was besloot Odil zich te laten opereren, een kleine cosmetische ingreep. Waardoor hij een doorsnee gezicht zou verwerven.
In zijn wildste dagdromen zag hij zich daarmee over straat lopen zonder dat hij herkend werd, wat een geluk zou dat zijn. Zijn moeder die eveneens niet de mooiste was raadde hem aan de vermaarde plastisch chirurg professor Chirac de Blovon te visiteren. Een pseudoniem dus, zijn ware naam laten we hier liever onbenoemd uit angst dat iedereen zijn hulp zou willen gaan inroepen. Bij het eerste consult bleek dat de professor niet wist waar hij moest kijken en dat hij er eigenlijk maar liever niet aan wilde beginnen. Maar Odil was vastberaden en bood steeds hogere bedragen voor een verlossende faciale aanpassing. Om een saai verhaal kort te maken verliet Odil drie weken later de Plastische kliniek met zijn gehele hoofd omzwachteld in verbandgaas, twee gaatjes voor de ogen. De prins voelde zich meteen een ander mens en besloot een wandeling te maken door de stad. Niemand herkende hem, al was door het verspreide gerucht algemeen bekend dat het kroonprins betrof. Uit beleefdheid had het volk zich voorgenomen hem keurig te negeren. Odil was zo opgetogen dat hij anoniem zich kon rondbewegen, soms kon hij een huppeltje niet bedwingen. Op zondagochtend mocht het verband eraf. Hij wist niet wat hij zag in de spiegel. Zijn wangen zaten nu vlak boven zijn ogen, zijn voorhoofd hing aan zijn kin, zijn neus stond ondersteboven…en dat vrijwel zonder littekens, de incisies waren voorbeeldig geheeld. Met gladde huid betrad Odil Pronk een nieuwe wereld om even een frisse neus te halen.

opgedragen aan Daniil Charms

Bond

Als lid van de Vagebond kom je op de vreemdste plekken. De bond is een anoniem gezelschap van onbekende mensen, niet nader te definiëren. De leden houding niet bezig met wat dan ook, ze ervaren dat het is…en dat in alle volheid. Onder het volk staan Vagebondsleden in een duister licht en worden ze gezien als leeglopers. Vaak zijn ze niet van dieren te onderscheiden, overigens kunnen dieren ook van nature lid zijn van de Vagebond. We komen op jaarlijkse basis nooit bij elkaar in onze dagelijkse kleding of naakt…liefst in een maanloze nacht. Mocht u als aspirant ons ooit aantreffen dan herkent men een willekeurig lid aan zijn of haar eigenaardige oogopslag, en die schouwende blik zonder kenmerken.
Het openbaar geheime wachtwoord is ‘Obsoleet’…dit dient met een vraagteken te worden uitgesproken en kan eventueel beantwoord worden met ‘Ook!’.
Met een respons van OK of Okidoki is onmiddellijk duidelijk dat men geen geboren lid is.
Vandaag kreeg ik de onverwacht hoogste onderscheiding uit naam van niemand in het bijzonder. Ik ben nu geroyeerd. Het voelt soms wat onwennig om het meest vertrouwd te zijn met het onbekende. Hoewel soms…soms wel altijd.

Jutkust

Bij het ontwaken was er een woord achtergebleven op de kust van de nacht. Omdat ik graag jut nam ik het mee, misschien zat er een verhaal in?
Het woord ‘obsoleet’. Ik heb het nog nooit gebruikt. De betekenis is mij onbekend.
Wel herken ik het als een bestaand woord waar ik eens overheen gelezen heb zonder mij om haar betekenis te bekommeren. Uit de context begreep ik niet wat ‘obsoleet’ wilde zeggen. Nu is het uit zichzelf, vrij van welke context dan ook naar mij toegestroomd. Wat wil het mij zeggen?
Ik neem contact op met de autoriteiten, het woordenboek…daar vertelt ze mij:
‘Ik beteken, verouderd, in onbruik geraakt, overbodig’
Ze heeft kennelijk gevoel voor humor, een gevoel dat we delen. Ik kende haar dus niet, omdat ze ‘in onbruik was geraakt, overbodig was en verouderd‘.
Overbodig vind ik haar helemaal niet, obsoleet is absoluut een prachtig woord.
Vandaag heb ik haar naam dus voor het eerst gebruikt, obsoleet.
Als ik haar vaker gebruik zal ze steeds minder obsoleet worden, ik zal dus zuinig op haar zijn.
Wie zelf obsoleet is wordt regelmatig beticht van archaïsch taalgebruik, het mooiste en rijkste taalgebruik. Een archaïsch taalgebruiker gooit geen enkel woord weg als er geen beter, genuanceerder woord voor in de plaats komt. Mensen die zeuren over archaïsch taalgebruik zijn altijd zo genuanceerd als een sloopkogel, waarmee ik mij dus feitelijk onder hun gezelschap schaar. ‘Vuile Obsoleet’ ,zo noemen ze me daar.