Zonderland

de rivier reist
als een natuurlijke grens
zeewaarts
ze doorsnijdt ondeelbaar land
in twee helften
door simpel weg
het land
te doorstromen

stromen getuigt
van vloeibaar geluk

eenmaal in de oceaan
stroomt de grensrivier
nog steeds
maar nu oeverloos vrij
referentieloos,
zonder land

terugkijkend is de rivier
drooggevallen bedding

nooit waren hier aparte landen
gescheiden door een grens

de rivier blijkt een vloeibare droom
die oevers schept in de dalen

het oceanische merkt pas
verschil op als rivier

zoals de huid van de bergen
de hemelkusten kust

Het Ruysdaelt

Nabije verte golft teder
hemelhoge bladerweelde
Ruysdaelbos ademt wind…

wat is wat…wind, blad
hemel, licht, ruimte…
deze zee van zicht ?

wat het ook schijnt…
het ademt, het ruimt
het deint, verzuimt

het laat alles stranden
op ik weet niet
welk kustgebied

dat gebiedt te rusten
in gevonden zijn
door niemand

zonder handen

Bijsluiter

Achteraf kun je zeggen:
zie je wel,
door dat medicijn
ben ik toen genezen
maar wie weet had je
zonder dat paardenmiddel
nooit last had gekregen
van alle bijgesloten bijwerkingen

Nu je heel bent
waarom zou je nog
verbanden leggen
rondom een been
dat nooit gebroken is?

Waarom het hoofd
omzwachtelen
als het de bedoeling is
dat wanen als vanen
vrijelijk wapperen
in de wind?

Wat is deze wereld anders
dan ‘n kaleidoscopische
bijwerking
van de meest vreemde ziekte
die gezondheid heet?

Is de mens geen
wandelende paddenstoel
met hallucinogenen?

Wee wie ons plukt en eet…

Allmost nothing

We weten niet
wat donkere energie is,
maar de eenvoudigste interpretatie
is dat het de energie
van het vacuüm is.

In onze theorieën over materie begrijpen we het vacuüm het minst.
We hebben nog helemaal geen antwoord, het is een open probleem.

Het is grappig,
want wij zijn zo goed als vacuüm.
We worden gedomineerd door vacuümenergie.

Het is bijna niets…

Het is bijna niets
en domineert toch het heelal.

70 procent van de energie in het heelal heeft de ‘vorm’ van dit ‘ding’
en we weten niet wat het is,
we weten het gewoon niet.

De leegte is een filosofisch begrip.
Maar de leegte van het heelal
is niet leeg.

De leegte is vol.

[Dit onbedoelde gedicht is een letterlijk citaat uit de documentaire ‘Allmost nothing’ ,over quantumonderzoek in het CERN-laboratorium.
Dit ‘Objet Trouvé’ verhaalt over een niet-object.]

Smolt

Welke schatten aan ervaring liggen er
opgeslagen in oude ijsbergen…
duizenden jaren bevroren geheugen,
eonen neerslag van betekenis.
Wijs ijs drijft als koude grijsaard rond.
Het stille smelten geeft hoogbejaarde kennis vrij,
gesmolten kennis van de directe ervaring…
kennis van het vloeibare zijn.
Losgedooid van de pool dwaalt de berg af
richting Evenaar,
waar het gulden midden hem warm onthaalt,
ze omarmt hem en fluistert:

‘Kom hier maar thuis oude koude held!’

De oudste wordt een jonge dwerg,
zelfs zijn topje smelt…weg.
Ons wacht een stortvloed van kennis,
ook voor wie geen dorst heeft.

Bejaagd

Als je ook maar even niet oplet
voel je je bekeken door de dingen
die aan je aandacht weten te ontsnappen

voorwerpachtigen zijn zo gehaaid in
het aan aandacht ontsnappen

als bejaagde dieren houden ze zich
schutkleurig schuil in hun biotoop
van algemeen aanvaarde cliché’s

zonder ogen houden dingen jou
vanuit hinderlagen in de gaten

en betrap je ze op hun stalkgedrag
doen ze doodleuk alsof ze dood zijn

gevonden voorwerpen,
niemand komt ze ophalen.
Is dit hun verongelijkte wraak
omdat niemand ze mist?

Het geen


Soms weet je niet wat je ziet…of wel soms?
Of wist je het altijd al niet?
Of had je er al een taalplaatje opgeplakt
en had je dat woord ‘begrip’ genoemd…
en ben je dat begrip toen maar
voor begrijpen gaan aanzien?

Vroeg het zich nooit af
wat datgene is wat…
iets denkt te begrijpen…
wat iets meent te menen…
wat iets moet willen…of niet
wat ergens iets van moet vinden…
wat plannen moet maken…
wat zichzelf doelen moet stellen…
hetgeen zin moet geven aan betekenis

Of ligt de zin in het betekenisvrije?

Amuse

Ze trekt ‘n gezicht als een punaise
bij het voorproeven van de amuse

voor de tong kennelijk een malaise
wellicht toch geen gepaste keuze

combinatie chocovla met mayonaise
geserveerd in ‘n badje mintgazeuse

‘n exquise receptuur van Louis Seize
al wegslikkend zegt ze: très delicieux!

Wandelwol

{CAPTION}

nu ben je weer een kudde
rondwandelende wol
permanent van vorm
veranderend
dit is een leven zonder hek
nomadisch dwalend
door deze wereldtuin
meanderend
je zou toch wel gek
zijn dit leefruim af te grenzen
de enige weg
om inperkingen
weg te dwijnen
lijkt door radicaal te ontmensen
wezens zijn geschapen
voor hekloze domeinen

Puree


Wat ben je vandaag nu weer?
Je lijkt wel een vork…
een vork die hoe dan ook
niet in de steel zit.
Al prakt de viertandige wel
alle gaargekookte gedachten
in de hersenpan tot kruim.
Het brein denkt zich steevast
toch zo mooi in de puree…
Een moment later blijkt
er niets gebeurd en
niemand die ermee zit.
Hoe ‘n vork die geheel
niet in de steel zit
zo kan prakkiseren?
Gaat men er gemakshalve
en onterecht vanuit dat vorken
gewoontegetrouw in stelen zitten?
Er gaapt hier echter
een wonderlijke leegte
tussen steel en vork.
De enige lijm schijnt
hier het geestige
puree-achtige brein