Holte

de oude wijze haas toont
mij slechts zijn lege leger

een lege holte van gras
warmte nog voelbaar

ik voel mij gezien
aanwezige leemte
van warme nabijheid

Kami haas ziet al
met zijn oren

leg m’n hoofd in
deze holte van halmen

Osho Ozamaki uit: ‘Meester van het Manke Vers’ ,Futonpress 2016

Japon

het sneeuwt kersenbloesem
de vijverspiegel is geheel bespikkeld

zelfs de oude blinde kikker
draagt nu een roze stipjesjapon

zij voelt zich vast versierd
door dit lentegebaar

één zuchtje laat het laatste
gedwarrel rust vinden

Osho Ozamaki uit:’Meester van het Manke Vers’, Futonpress 2016

Hiroshi

ze noemen Hiroshi
de sushi-samurai
van Fuji-food-and-beverages

op lokatie hakt hij
met flitsend zwaard
gave rijstrolletjes
in akelig gelijke mootjes

de toerist uit Texas staat paf
flitsend met zijn automatische camera
vraagt hij de acteur om even harakiri te plegen

Mount Fuji dient als decorstuk
ze onderhandelen over de prijs van het leven
je hoort de Kami’s gedempt hartgrondig vloeken

Hiroshi trekt na zijn dood alles uit
anoniem en naakt gaat hij op in de huid van Fuji
in de schrijn komt hij weer tot leven, Boeddha grijnst

Osho Ozamaki uit: ‘Meester van het Manke Vers’ ,FutonPress 2016

Geen oog

de zeurende kamikazemug
tergt Boeddha in Fuji’s schrijn

onverstoorbaar zit
deze houten nirvanees

geen vlieg zal hij doden
zo heeft hij gezworen

de mug legt haar eitjes
in zijn vermolmde kruin

met mijn zijden waaier
maan ik haar tot eerbied

ongemerkt slaat ze toe
jeuk schept toewijding

deze nacht krab ik de bult
vol overgave kapot

door deze futiele Fuji
op mijn slaap
doe ik geen oog meer dicht

hoe zou het ook kunnen
geen oog
en dat dan dicht doen?

de mug schonk mij
deze zen-koan

Geen oog en dat dan dicht doen?

al sla je me dood…

Osho Ozamaki uit: ‘Meester van het Manke Vers’, Futonpress 2016

Theeceremonie

de inhoud is zeer mager
maar mooi uitgemergeld

een droge lezer
leest hier niets in

de lezer dient zichzelf
nat uit te schenken

in deze lege kop
om inhoud te geven

aan dit lege teken
aan dit lege karakter

wat een ceremonie
om zo thee te lezen

hoe smaakt thee
getrokken van taal?

is leesdorst gelest
lees dan nooit meer

Osho Ozamaki uit:’Meester van het Manke Vers’ ,FutonPress 2016

Pril

één klaproos
heeft geen agenda
toch bloeit ze op de klok
elke dag bloesemt het vers

Fuji ligt eeuwig pril
besneeuwd en
uitgeblust
op haar rug

oud verkreukelde blaadjes
rood verlept verleden
ze liggen hier nu slap
op de grond

zo mooi dood

Osho Ozamaki uit:’Meester van het Manke Vers’ Futonpress 2016

Bedding

stroomde hier ooit een rivier
door deze lege bedding?

wat dat weet niemand
een mysterie
stroomt nog volop

hemelshoog rust
het op de bodem

hoezo moet je
naar welke overkant
ben je daar niet al hier?

***

droogte overstroomt
deze ene oever

ze lijkt een stilte
voor de natheid

vocht lijkt klank
in de droogte

Osho Ozamaki uit: ‘Meester van het Manke Vers’, Futonpress 2016

Miruki vertaalt

Miruki van Geenen – Wildesheim is vertaalster bij FutonPress van de poëzie van Osho Ozamaki. De redactie van O.G. vroeg Miruki om haar vertalingen toe te lichten gezien de ongezouten kritiek daarop. Het metrum zou niet kloppen, teveel rijm, te magere inhoud…etc. Hieronder een korte telefonische samenvatting van Miruki’s verweer:

“Het is inderdaad flauwe kritiek van ongeïnformeerden. Het vreemde van Ozamaki is natuurlijk dat hij zijn werk onder geen beding poëzie wenst te noemen. Over wat het dan wel is hult hij zich steevast in stilzwijgen”
“Het werk is moeilijk te vertalen en vooral om precies in dat specifieke onregelmatige metrum te blijven”

“Helaas gaat de fonetische muziek van het Japans sowieso al verloren. Het karakter verandert totaal. In het vak noemen we Japans vertalen ook wel ‘karaktermoord’.
Het valt niet mee om een voor de hand liggend rijm te mijden in het Nederlands,
dat is dan ook vaak mislukt in mijn hertaling omdat het rijmende woord simpelweg het meest de betekenis aangaf. Ozamaki’s verzen rijmen dus nooit, ze zijn stuk voor stuk uniek en ongelijk in het aantal lettergrepen. Om elk vers net zo goed mank te laten lopen als in het Japans is dus nog helemaal zo gemakkelijk niet.”

“En wat die magere inhoud betreft: de lezer schenkt zelf zijn thee in de lege kop!’

“Laat ik Ozamaki zelf citeren: ‘Is het eigenlijk niet absurd dat het poëtendom de neiging heeft om elke unieke poëtische impressie in dezelfde mal van expressie te willen dwingen?’

“Hier ben ik het roerend mee eens, ik ben ervan overtuigd dat menige Haiku veel beter zou zijn met een lettergreepje meer of minder”
“Ik vind Ozamaki’s ‘traditie van het eenmalige’ daarom een verademing binnen het
heersende rigide idioom.
“ Om Ozamaki nogmaals te citeren: “Laat het vers manken zoals het leven mankt, vier de onvoltooide vorm volkomen………”

(hierna werd de verbinding verbroken)

Met dank aan Miruki van Geenen – Wildesheim

Kraak

Op klaarlichte dag
met je lege zaklantaarn
kijken of de zon schijnt

is dat niet kraak helder?

Osho Ozamaki
Uit:’Meester van het Manke Vers’ Futonpress 2016

(Noot van vertaler: kraak kan evt. ook als krakend worden vertaald ,om de actualiteit te benadrukken. Dit vers draagt Ozamaki op aan ‘de grote dwaas’ Ryõkan, die 1400 verzen naliet en schertsend ‘de lamp bij daglicht’ werd genoemd om zijn nutteloosheid.
In dit vers werpt Ozamaki hier een ander licht op.)

Hondje

Tojo wil echt geen wit hondje
ze loopt achter hem aan
op de heilige Mount Fuji

als gids wijst hij de weg
zij zoekt een baasje
luistert liefdevol naar
die vervloekende stem

vergeefs blaft hij haar af
met haar scheve kopje
maar Tojo heeft geen keus
het hondje likt zijn neus

ze loopt zo in de weg
dat hij haar achtervolgt
en vangt met een touw
om naar het asiel te…

nu loopt ze aan de riem
Tojo is getemd en wandelt
braaf achter zijn harige ziel
vier pootjes en staartje

Fuji lacht om de loop
van het toevallig lot dat
de gids zo teder treft
zijn hart kwispelt weer

Hound Fuji

Osho Ozamaki uit: ‘Meester van het Manke Vers’ Futonpress 2016