Landaard

{CAPTION}

De Italiaanse laars is waterdicht
dankzij de begrenzing van zee

het dikkuitige rijke noorden
en dat mager arme zuiden
ze hinken samen op één been

er is een grondig verbond
tussen schoenzolen
en veroverd grondgebied

geografisch schoeisel
stapte door dit laarsland
tot de landkaart modieus
precies paste bij de landaard

Gekruld

Vroeger, in de kindertijd toen de toekomst nog niet aangebroken was kreeg je wel eens
proefmonsters, voorproefjes van producten waar ‘nog’ geen behoefte aan was.
De bedoeling was onder het mom van vrijgevigheid tongen en lege harten verslaafd te maken aan een overbodige verbetering van smaak of zelfs de onstilbare honger op te wekken naar een volkomen onnodig ding. Het monster bevatte iets nieuws en was in elk geval weer eens iets anders. Al was het maar een andere verpakking. Dat verpakking smaak had wist je toen nog niet. Je was zelf nog een proefmonster dat zichzelf aan het beproeven was met zintuiglijke indrukken. Tegenwoordig denkt iedereen dat hij of zij een product is met een merknaam dat zichzelf moet verkopen en aanprijzen.
Gelukkig ben ik in dit opzicht al zeer jong failliet gegaan. Het zakenleven verliet ik dus al op achtjarige leeftijd zonder enige spijt. Veel ouder dan acht ben ik dan ook niet geworden. Ik reken mij rijk in veelvouden van acht, de cyclus van het lemniscaat…de omgekrulde nul.
Wat daar nu precies gebeurde op achtjarige leeftijd kan ik niet uitdrukken.
Als ik dat wel probeer dan denkt men al gauw dat ik een soort monster ben dat iets aan hun wil verkopen. Niets is minder waar, maar leg dat maar eens uit. Het enige wat ik kan zeggen is dat het levensveranderend geweest en het beste wat mij is ooit overkomen.