De verhaalgenerator

Er was eens één verhaal dat Pollice nooit vertelde; ‘Het Taboe’
Eerst kende hij het niet want niemand sprak er ooit over.
Tot hij op een avond merkte dat zijn luisteraars tijdens een verhaal plotseling verstijfden en zich met schichtige blikken uit de voeten maakten.
Had hij iets verkeerd gezegd?
Bij navraag maakte werd hem op gedempte toon duidelijk gemaakt dat hij een taboe had doorbroken…
Wat het taboe precies was wilde men hem niet vertellen,
alsof er een vloek op rustte.

Zijn collega verteller, de oude herder Tebaldi probeerde het hem eens uit te leggen:
“Het onvertelde is aanwezig door verzwijging, dat roept een spanning op in een verhaal”
“Het taboe heeft vele aspecten, verwikkelingen en personages, los van elkaar geen probleem, maar sommige van deze drie combinaties vormen een explosieve lading.
Als verteller moet je een zintuig ontwikkelen om het tijdig te ruiken en er sierlijk omheen te gaan, net langs het randje.”
“Het taboe zelf is saai, alleen het vermijden geeft haar kracht”

“Waarom bestaat het taboe eigenlijk als het er niet mag zijn? Vroeg Pollice.
“Het taboe is het grote vormgevende principe” zei Tebaldi geheimzinnig, “als alles gezegd moet worden en mag worden, betekent dat dat de hele taal wordt ontkracht.”
“Zeggingskracht komt van het verzwegene, zonder taboe is alles vormloos en betekenisloos”
“Het moest verboden worden om verboden te verbieden, omdat verboden spanningen geven, stroom.”
“Woorden zijn geladen deeltjes voor de lege batterij van de luisteraar”

Pollice wilde toch een keer het Taboe vertellen om te onderzoeken hoe het werkte.
Hij was binnen een kwartier compleet uitverteld, dat gebeurde hem nooit.
Bovendien hadden zijn luisteraars al na vijf minuten de zaal verlaten.
Het taboe zou het einde zijn geweest voor de verteller als hij ermee was doorgegaan.
Zijn vriend de psychiater Lucello verklaarde het taboe als;
‘de kortste weg van A naar B die je nooit moet nemen’
“Een vertelling bestaat juist uit ontelbare omwegen, slingerweggetjes, een waar doolhof van verhaallijnen”
Bij een verhaal gaat het er juist om nooit direct van A naar B te gaan.”
“Fabuleren is de kunst van de omweg, de mooiste weg naar huis is tevens de langste, en onderweg bordjes verboden toegang tegenkomen maakt de reis spannend”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *