Lamento

Sapiens lijkt een beklagenswaardig dier
vandaar dit summiere klachtenformulier:
Als zuigdier klaagt het graag, vaak en veel,
dat hij niets te klagen heeft is zijn meest
luxueuze klacht, klagen is een waar feest,
hij koestert dit als een zeldzaam fraai juweel,
dagelijks beklaagt hij elk weer, te warm, te koud.
(niet belichaamd zijn kent geen weerbericht,
in dat domein geen neerslag van betekenis)
Corpulent klaagt hij over eten, te zoet, te zout
(laat staan wat je niet lust, zonde om te verteren)
Later komt het lamenteren over het ouder worden
(tijdig en jong sterven voorkomt verval en rimpels)
Als een wolf jammert hij over het menselijk tekort
(en het gebrek aan protheses die dat verhelpen)
Litanieën over teveel of nijpend tekort aan indrukken
(zijn vervelen en ontberen geen vormen van levenskunst?)
De meest ultieme weeklacht is wel: dat god niet bestaat,
(ironisch genoeg zijn dit vaak de meest orthodoxe atheïsten)
Aan wat of wie hun klacht gericht is blijft een mysterie.
(het is virtuoos om ‘iets’ verwijten dat het niet bestaat,
maar ‘niets’ verwijten dat het afwezig is, is ronduit subliem)

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *