Maestro Calvino

Maestro Calvino was ontwerper en leverancier van pruiken voor verschillende operahuizen.
Het liefst werkte hij met haar van paardenstaart omdat het zo sterk was, paardenhaar uit Mongolië was de allerbeste kwaliteit.
Haar van Mongoolse paardjes was zo dik dat het twee keer gespleten kon worden om soepel vallende pruiken van te maken.
Het was ook het duurste haar omdat ook alle vioolbouwers hun strijkstokken ermee bespanden.

Maestro Calvino was door Lucello uitgebreid ingelicht over de geheugenloze situatie waarin Bolzun Faversom verkeerde.
‘Maak een pruik in de geest van de legendarische Benvenuto’ zo luidde de opdracht van Lucello.
Die pruik zou als medium dienen om een levensverhaal te scheppen waar Bolzun zich in kon vinden.
Nu kon Calvino zich zeer goed inleven in de operapersonages waar hij pruiken voor ontwierp,
de zangers prezen zijn werk, want zodra ze de pruik droegen, speelde hun personage onmiddellijk de vereiste rol, moeiteloos.
Het was dezelfde magie die een goed masker in de Commedia dell’arte opriep in de drager ervan, niet voor niets betekende persona van oorsprong masker.

Het kostte Calvino een maand om Benvenutopruik te vervaardigen, de paardenpruik was zeer duur door de kostbare tijd die de maestro erin had gestoken, haartje voor haartje, krul voor krul.
Lucello wilde Calvino rijkelijk belonen, maar deze wilde alleen betaling als de pruik ook zou werken, het verhaal over Bolzun die zijn naam als strohalm van een vrachtwagen had geplukt had hem geraakt.
Bolzun was betoverd door het mongoolse paardenhaar toen Lucello hem de pruik toonde.
‘Hij is gemaakt in de geest van Benvenuto, wie weet kan deze pruik je aan een nieuw levensverhaal helpen?’
Bolzun zette de pruik op en ging languit op de sofa liggen.
‘Sluit je ogen maar, dan zie je beter waar je levensverhaal vandaan komt en naartoe moet,
kijk maar rustig rond, als je wat ziet luister dan naar wat het je vertelt’ zo bereidde Luciano Bolzun Faversom voor op dat wat er zou komen of zou uitblijven.

Na tien minuten begon Bolzun te beschrijven wat hij zag op het filmdoek van zijn oogleden:
‘Ik zie een schema aan de muur hangen, een soort alfabet, maar dan in analfabetische volgorde. er staan cijfers bij de letters,
‘Wat zeggen jou die symbolen?’ vroeg Lucello die al een vermoeden kreeg.

‘Ze spreken de taal van de stoffelijke wereld, waterstof, helium….ik weet het weer, dit is het periodiek systeem, ik ben hier scheikundige… heel mijn vergeten leven bestond uit toveren met losse stofjes om die tot nieuwe composieten te laten fuseren, mijn leven was een laboratorium’
‘Wat was je laatste composiet, beste Bolzun?’ vroeg Luciano opgewonden.
‘Ik heet hier geen Bolzun, mijn naam is hier U42
‘Dat is toch geen naam, dat lijkt wel een element’ merkte Luciano op.
‘Dat klopt , het is een codenaam, ik werk hier aan een geheime missie, meer mag ik niet zeggen!’
Hier besloot Lucello de geheugensessie af te breken,
Faversom zette de pruik af en was duidelijk zeer vermoeid en aangeslagen door de mentale excursie.

Zijn laatste uitvinding was een nieuw composietmateriaal waarin zoveel ruimte tussen de moleculen zat en met een sterke statische lading dat het niet alleen zelfreinigend was maar ook nog eens zelfversterkend.
Het nam vanzelf alle vuil en stof in zich op, dingen van deze stof gemaakt zouden nooit meer schoongemaakt hoeven worden.
‘Hoe wil je dat ik je noem?’ vroeg Luciano,
‘Bolzun of U42?’
‘Hou het maar even op Bolzun’ zei U42 zacht.
Het paardenhaar had de snaar gevoelig geraakt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *