Nog voet gebraden?


De mens is een dier.
Waarom stuit dit gegeven op zoveel weerstand?
Zou het iets te maken hebben met de wijze waarop wij dieren behandelen?
Hoe wij dieren exploiteren als onbezielde objecten?

De analogie is duidelijk: als wij dieren zijn, dan kan ons hetzelfde lot treffen.
Waarom zouden dieren dan geen mensen eten?
Waarom zouden mensen dan geen mensen eten?
Waarom zou dat onethisch zijn?
Op grond waarvan?
Zeker als de wetenschap iedere basis ontkent voor een ziel.
Als wij dode automaten van vlees en bloed zouden zijn, is er geen enkele basis voor mensenrechten, laat staan dierenrechten.
De ethiek van de jungle.

De crisis van het mensdier lijkt te zijn dat de mens datgene wat hem van het dier onderscheidt — bewustzijn en reflectie — niet gebruikt.
Zolang de mens het dier in zichzelf ontkent en zichzelf dus niet begrijpt, staat hij gelijk aan het ‘onwetende’ dier.
De mens zal zijn status quo van roofdier niet kunnen overstijgen.

De mens is zelfs in staat het bewuste zijn als zijnsgrond te herkennen.
Die zijnsgrond delen we met alle levende wezens.
Daarin zijn dieren onze naasten, onze medereizigers.

Schat, heb je de voet nog gebraden?
Ja, lieverd met laurier, kruidnagel en een teentje knoflook.
Het is toch wel puur scharrelmens, hoop ik?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *