O avondgebergten

foto14
Nederland draagt soms, tegen de avond, een imposant bergmassief.
Het ligt altijd in de verste verte.
Een fel licht tekent scherp de contouren van het verre gebergte.
Opeens heeft het landschap iets dramatisch.
Het anders zo ontnuchterende platte land ligt in een diep dal.

De bergen lijken bebost, het landschap krijgt een frons.
Iets onbekends is geland, wat huist daar allemaal in die bergen?
Ontnuchterd door het achteromkijken, zie ik nu het donkerblauwgrijze wolkenmassief.
Te zware wolken die rust zoeken na het eindeloze gejaag in dat hemelruim.
Het is meestal tegen de avond en windstil.
Een zonzinkende atmosfeer.

’s Nachts droom je over bergen.
Al klimmend besef je stilaan dat je de duistere wolk van de slaap in wandelt; een hele klim.
In bed hang je veilig tegen een matraswand.
Dat donkere mysterie waarin het onbekende huist.
Je geeft je over aan het slaapgebergte.
’s Morgens is het gebergte opgelost in de lege, vlakke horizon.
Het land heeft het alleen maar gedroomd.

De verste verte is het zinnebeeld van toekomst.
Echter, de horizon ligt onder je voeten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *