Pipistrello Ventoresa


Ventoresa kreeg al jong de bijnaam Piano, Piano Ventoresa.
Als blindgeboren peuter was hij al in gesprek met de piano. ‘Het eerste ding dat zijn vragen beantwoordde’
Piano werd synoniem met het instrument, samen werden ze herkend.
De bijnaam, Piano had zijn echte voornaam zo langdurig verdrongen, dat zelfs zijn moeder niet meer op zijn echte naam kon komen.
Uiteraard is elke naam slechts zogenaamd, maar het intrigeert als een voornaam zomaar verdwijnt.
Zijn eveneens blindgeboren moeder had ooit mondeling aangifte gedaan van zijn geboorte maar ze had de betreffende ambtenaar nooit gezien, ze had geen schriftelijk bewijs van zijn inschrijving.
Bij navraag bleek de kleine helemaal niet in de registers voor te komen.
Op papier bestond de kleine Piano niet.

De kleine Ventoresa kon zich eerder met de piano verstaan dan dat hij mensentaal sprak.
Hij vertelde ooit aan Pollice Grosso dat hij mensentaal eerst als muziek hoorde, puur als klank, zonder de letterlijke betekenis ervan.
Men ging zich zorgen maken over hem, dat hij maar niet tot spreken kwam.
Vroeg men hem iets dan speelde hij het antwoord op de piano.
Ze werden stil van het antwoord.
Op een zekere dag, toen de pianostemmer de buik van de piano opende, voelde hij voor het eerst de ingewanden van zijn beste vriend, de hamers, de snaren, het vilt.
Opeens bleek hij goed te kunnen spreken, hij wilde alles weten van de stemmer, over het inwendige mechaniek, deze liet hem alles voelen met zijn kleine vingertoppen.
Hij was toen zeven jaar blind.

Later pastte het niet meer om hem Piano te blijven noemen,
Ventoresa werd zijn artiestennaam, Vento voor intimi.
Op de affiches verscheen zijn naam Ventoresa Piano, alsof piano nu zijn echte achternaam was.
Om alle verwarring te beëndigen had zijn impressario besloten hem voortaan uitsluitend nog Ventoresa te noemen, zonder het instrument dat hij bespeelde, dat sprak inmddels al vanzelf.

Wanneer Pollice Vento bezocht stootte hij zich altijd aan de meubels in het huis omdat het er pikkedonker was.
Pollice kon zo ervaren hoe het is om blind te zijn.
Zijn eigen huis kende Vento als zijn broekzak, daarbuiten oriënteerde hij zich door te klikgeluiden met zijn verhemelte te maken, zoals een vleermuis doet, door echolokatie. “Misschien is je echte voornaam wel Pipistrello?” plaagde Pollice zijn vriend, “Pipistrello Ventoresa!”
Deze antwoordde door in de duisternis zijn piano te laten spreken.
Pollice verzocht Vento om eens een Nocturne te spelen.
Vento was in lachen uitgebarsten;
“Een blinde pianist speelt louter en alleen maar nachtstukken, Beste Pollice, Nocturnes, het is altijd nacht”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *