Wigboldisme

Herman Wigbold was de gebeeldhouwde godheid die heel mijn jeugd met zijn alziend oog monitorde vanaf de voorpagina van ‘Het Vrije Volk’. De hoofdredacteur als God.
Net als mijn vader kamde Herman zijn opstandige haardos na de koudwater-arbeidersdouche golvend naar achteren, de bokkepruik diende in het gelid gebracht, haar als helm in de strijd om verheffing in het arbeidersparadijs.
Ook mijn kop gaat nog elke dag gebukt onder het fonteintje voor een nederige arbeidersdouche. Kou doet de hersens jeuken, laat ze niet in slaap sussen door het kapitalistische warme bad. Luxe corrumpeert.
Het Vrije Volk is verdwenen en daarmee de vorsende blik van God Herman. Al kan ik niet ontkennen dat er ergens diep in de oppervlakte van de scheerspiegel een Wigbold waakt over mij. Als handarbeider, klavierspeler werk ik dagelijks aan de achtergrondmuziek van dit arbeidersepos, deze multidimensionale film waarin iedereen als figurant de rol van zijn leven speelt.

One thought on “Wigboldisme

  1. Man, man, wat een feest. Overvloed van prachtige humoristische vergelijkingen (haar als helm in de strijd om verheffing in het arbeidersparadijs). Een stukje historie, een stukje (socialistische) opvoeding & jeugd, een stukje visie op de maatschappij, een stukje politieke vorming én een welgemeend advies om het hoofd met koud water te reinigen (nederige arbeidersdouche). Alles zit er in. Geweldig. Leuk. Ikzelf ga meer gebukt onder G.B.J. Hiltermanisme uit mijn jeugd. vandaar mijn betweterigheid.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.