Zakdoek

Zoals het eeuwige kind F Wildesheim al eens opmerkte:
‘Er Zijn’ is buitengewoon grappig,
maar ‘Er Niet Zijn’ is zo mogelijk nog grappiger,
want dit laatste veronderstelt dat iets ervaart dat het er niet is.

Ontkenning als bevestiging.

Ogen dicht en je bent verdwenen, ogen open en je bent er zomaar weer vanuit het niets.
Het lijkt wel het eerste spel.
Kinderen spelen daar graag mee omdat de ontdekking een ongekend plezier genereert. Voor het geestesoog blijf je er natuurlijk of je je fysieke ogen nu sluit of niet.
Maar ook voor het geestesoog kun je je ogen proberen te sluiten… en opmerken wat blijft…dat het geestesoog steeds open is.
Verstoppen en ontdekt worden is wellicht de meest basale spel-ervaring, existentiëel. Elke baby ontdekt dit wonder telkens weer opnieuw. Wonderlijk genoeg is dit ontdekken telkens weer authentiek en vers…
hoe vaak dit openbaar geheim ook herhaald wordt.

Nog altijd als ik Wildesheim bezoek
verstopt hij zich graag…achter de gordijnen, achter zijn zakdoek, achter zijn boek of gewoon : achter zijn gezicht met de ogen dicht, in opperste verrukking om te worden ontdekt.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.